نمی توانم خوشحالی خودم را از پیروزی دوباره ی "دانیل اورتگا" رهبر ساندینیست های نیکاراگوئه در انتخابات ریاست جمهوری پنهان کنم!!

شاید بگوئید پیروزی این یا آن ، در یک کشور آمریکای لاتین برای ما چه جای خوش حالی دارد؟ لکن باید دانست همزمانی پیروزی چریک های ساندینیست بر دیکتاتوری ساموزا با پیروزی انقلاب اسلامی در ایران ، موجب گردید که نیروهای انقلابی ایران نسبت به این کشور و انقلاب آن سمپاتی و علاقه ی خاصی پیدا کنند.

   یادم نمی رود در روز های پیروزی مردم نیکاراگوئه ، انقلابیون ایران مرتب اخبار آن کشور را پیگیری کرده و در مواردی با انقلاب ایران مقایسه نموده و پیرامون آن بحث می کردند.

انتخاب رهبر مبارزان ضد استبداد یک کشور به ریاست جمهوری امری پسندیده و پذیرفتنی بود به خصوص که آنان با یک جنگ چریکی چند ساله سنگر به سنگر رژیم وابسته به آمریکا را عقب نشانده بودند و در این راه زندگی و جان و مال خود و یارانشان را فدا کره بودند اما شیرینی این حاکمیت و پیروزی آن بود که با پشتوانه مردم صورت می گرفت .

   "اورتگا" تا سال 1990 دولت را در اختیار داشت و در آن سال با تحریک های پیا پی آمریکا و حمایت هایش از ضد انقلابیون کنترا دولت را به خانم "چامورا" واگذار کرد .عملکرد بد طرفداران آمریکا ، وعده های اقتصادی حزب ساندینیست ها و فضای سوسیالیستی ایجاد شده در آمریکای لاتین ، "اورتگا" را پس از 16 سال مجداداً و از راه انتخابات به حکومت رساند .

   وجود دولت های چپ گرا در برزیل ، کوبا ، ونزوئلا ، بولیوی و اینک نیکاراگوئه در سال های اخیر حکایت ازرویکرد جدید سیاست مردم آن سرزمین دارد که البته عدم توفیق سیاست های آمریکا از اولین دلایل آن بوده و می تواند برای آمریکا سنگین و یا غیر قابل تحمل باشد و این از زیبایی های سیاست این دوران در جهان است.

   برای اورتگای 60 ساله ، این چریک پیر که لابد با سیاست های تعدیل شده نسبت به دوران مبارزه کار خود را آغاز خواهد کرد ، آرزوی موفقیت دارم و پیروزی و آزادی همه ی مردم تحت ستم را در سراسر جهان از خدای بزرگ خواهانم .